Επιτυχία; Όχι ευχαριστώ.

Άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο Μarketing Week, τεύχος 1448,  13/10/2014, στήλη Brand Forward

Σε πρόσφατο συνέδριο έλαβα από το κοινό την εξής ερώτηση: «Γιατί στην Ελλάδα δεν δημιουργούμε μεγάλα brands με διεθνή απήχηση;».  Είναι ένα κλασσικό ερώτημα που μας απασχολεί και χρήζει πολύ ευρύτερης συζήτησης από αυτή που χωρούσε στο πεντάλεπτο ερωταπαντήσεων που ακολουθούσε την ομιλία μου ή στις 400 λέξεις του συγκεκριμένου άρθρου. Δράττομαι όμως της αφορμής για να συζητήσω μια διάσταση που συχνά διαφεύγει της προσοχής μας. Συνήθως, και πολύ σωστά, η ύπαρξη πολύ περιορισμένου αριθμού ελληνικών brands με διεθνή απήχηση αποδίδεται σε αιτίες που σχετίζονται με τις δυνατότητες, τις δομές, το μέγεθος και την ηλικία της Ελληνικής οικονομίας. Αλλά αυτό που συχνά αποσιωπάται είναι ένα ζήτημα που σχετίζεται με την κυρίαρχη ιδεολογία και κουλτούρα. 

Αν συζητήσουμε λίγο περισσότερο την έννοια «brand», θα διαπιστώσουμε ότι αξίες όπως η διαφοροποίηση, η εμπιστοσύνη και η  επιτυχία αποτελούν κυρίαρχα συστατικά κάθε διαδικασίας branding.  Κάποιοι λένε ότι brand σημαίνει Εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη του πελάτη ότι κάποιος οργανισμός, προϊόν ή υπηρεσία μέσα από τη διαφοροποίηση επιτυγχάνει καλύτερα από άλλους  την κάλυψη των προσωπικών του αναγκών. Τα περισσότερα μεγάλα διεθνή brands γίνονται αντιληπτά ως εντελώς διαφορετικά, υπέρτερα και επιτυχημένα από τους ανταγωνιστές τους. Επιλέγοντας ένα από αυτά μοιραζόμαστε μαζί του (και) την επιτυχία του. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα τα μεγάλα brands ταυτίζονται με τους επιτυχημένους δημιουργούς τους ή συνδέονται με άλλους επιτυχημένους ανθρώπους ή brands.  Και εδώ φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Πόσο δεκτική είναι η ελληνική κοινωνία στην Διάκριση και την Επιτυχία – προσωπική ή επιχειρηματική;  Με πόση Εμπιστοσύνη περιβάλλει την επιχειρηματικότητα και τα προϊόντα της;

Δεν χρειάζεται να απαντήσω. Προσπαθήστε να σκεφτείτε μερικούς συμπατριώτες μας από οποιονδήποτε χώρο που να αποδέχεται η κοινωνία μας ως επιτυχημένους χωρίς παρενθέσεις και υποσημειώσεις. Ή κάποιους έλληνες επιχειρηματίες που απολαμβάνουν ευρείας αναγνώρισης χωρίς να κατέχουν αθλητικές ομάδες. Αναλογιστείτε ότι στη χώρα μας ακόμα και τα θαυμάσια TEDx, αυτά τα συνέδρια ανταλλαγής επιτυχημένων παραδειγμάτων, δέχονται συχνά αρνητική κριτική επειδή ακριβώς εμπεριέχουν και την αναγνώριση της επιτυχίας. Ή θυμηθείτε τον ελληνικό κινηματογράφο, παλιό και σύγχρονο, και σκεφτείτε τα στερεότυπα που χτίζει για την επιχειρηματικότητα και την επιτυχία. Ας συγκρίνουμε όλα αυτά και πολλά άλλα με όσα συμβαίνουν στις πατρίδες του branding. Και ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε ότι για να μετατραπούμε από ενθουσιώδεις καταναλωτές σε ενθουσιώδεις δημιουργούς brands θα πρέπει, εκτός των άλλων, να αλλάξουμε. Αναγνωρίζοντας και προβάλλοντας  τις αξίες της διαφοροποίησης, της διάκρισης και της επιτυχίας προσπαθώντας να τις επανεισάγουμε στην κυρίαρχη ιδεολογία. 

Read More

100!

Άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο Μarketing Week, τεύχος 1408,  04/03/2013, στήλη Brand Forward

«Εποχή οικονομικής  κρίσης. Διεθνώς και ακόμα περισσότερο στη χώρα μας. Αλλαγές στην οικονομία, αλλαγές και στην κοινωνία.  Αναθεώρηση αξιών και προτύπων,  επανεξέταση αναγκών, αλλαγές συμπεριφορών. Αβεβαιότητα , ρευστότητα, επαναπροσδιορισμός ταυτοτήτων. Ζούμε μια συναρπαστική περίοδο που τα πάντα ρει. Είναι η φάση του κύκλου που η κατάσταση τριγύρω απαλλάσσεται γοργά από τα ασθενή ή τα νεκρά κύτταρά της για να γεννήσει τα νέα που θα την πάνε μπροστά.  Σε κάθε τέτοια φάση οι μεγάλες απειλές συνυπάρχουν με τις μεγάλες ευκαιρίες. Καλούμαστε να μελετήσουμε τις συνθήκες, να προβλέψουμε τις αλλαγές, να προγραμματίσουμε το μέλλον των brands που διαμορφώνουμε και διαχειριζόμαστε. Να εξασφαλίσουμε ότι τα υφιστάμενα brands θα συνεχίσουν να βρίσκουν το ρόλο και το χώρο τους και θα τους αναπτύσσουν αποτελεσματικά και υπεύθυνα. Και να γεννήσουμε τα νέα brands που θα έρθουν».

Έτσι ξεκινούσε πριν 100 τεύχη και 40.000 λέξεις, το πρώτο κείμενο σε αυτήν εδώ τη στήλη.  Και επειδή σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά, τα ζητούμενα παραμένουν το ίδιο επίκαιρα με τότε, η στήλη θα συνεχίσει να προσπαθεί να ενισχύει  τη συζήτηση για τα brands και το branding στη χώρα μας και την αξία που έχουν για την οικονομία μας και την έξοδο από την κρίση. Να δίνει τροφή για σκέψη, να μεταφέρει γνώσεις κι εμπειρία, να προσφέρει έμπνευση και συμβουλή. Με έμφαση στα ελληνικά brands και στις δυνατότητές εξέλιξής τους, στα προβλήματα που πρέπει να υπερβούν και στις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται. Να συνεισφέρει στο διάλογο που έχει  ξεκινήσει για το «brand Greece», το brand που αποτελεί το σημαντικότερο brand για όλα τα υπόλοιπα ελληνικά brands. Και να επανέρχεται συχνά  στο ρόλο που καλούνται να παίζουν τα brands στη νέα εποχή, με την υπεύθυνη και ευαίσθητη συμμετοχή τους στην κοινωνία, η οποία σε μεγάλο βαθμό θα κρίνει και την συνέχεια της ύπαρξής τους μέσα σε αυτή.

Μετά από σχεδόν 20 χρόνια πολύπλευρης  καριέρας στο μάρκετινγκ και επαφής με εκατοντάδες  εγχώρια και πολυεθνικά brands, δεν υπάρχει κάτι που να μου δίνει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βοηθώ brands να γίνονται χρήσιμα για την κοινωνία ενισχύοντας παράλληλα και την σχέση τους με αυτήν.  Και αυτή την περίοδο δεν υπάρχουν πολλά χρησιμότερα που μπορεί να κάνει ένα brand για την κοινωνία από  το να εξάγει την Ελλάδα στο εξωτερικό.  Έτσι στα επόμενα τεύχη, ο δεύτερος κύκλος του brand forward θα ξεκινήσει με μια σειρά άρθρων με τα απαραίτητα βήματα  για την εγχώρια ανάπτυξη brands με επαρκείς δυνατότητες διεθνούς επιτυχίας. 

Read More

Καλά Κρασιά

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1390, 11/06/2012, στήλη Brand Forward 

Όσοι διαβάζετε αυτή τη στήλη θα γνωρίζετε ότι εξαρχής έβλεπα την κρίση ως μια μεγάλη ευκαιρία για την οικονομία μας. Και μπορεί να απογοητεύομαι βλέποντας κάποια παρασιτικά μόρια της κοινωνίας μας να προσπαθούν με κάθε μέσο να διατηρήσουν την υποπαραγωγικότητά τους, σαν αυτή να αποτελεί κάποιου είδους προνόμιο, από την άλλη πλευρά όμως είναι μεγάλη η χαρά μου κάθε φορά που διαπιστώνω ότι πολλά παραγωγικά μόρια της αντιμετωπίζουν την κρίση αναπτυσσόμενα στο εξωτερικό.

Έτσι η είδηση ότι τα ελληνικά κρασιά για μια ακόμα χρονιά τα πήγαν λαμπρά στα  World Wine Awards 2012 του Decanter ήταν μια ακόμα αφορμή χαράς. Τόσο λαμπρά που ανάγκασαν τη Βίβλο των ανά τον κόσμο οινόφιλων να τα κάνει πρώτο θέμα στην σχετική  αναφορά του: «Η ελληνική οικονομία μπορεί να είναι σε κακά χάλια, αλλά μια από τις πιο απρόσμενες εξαγωγικές δραστηριότητες της χώρας τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά. Περισσότερα από το 70% των κρασιών που μπήκαν στον μεγαλύτερο παγκόσμιο διαγωνισμό οίνου κέρδισαν μετάλλια, με έξι ετικέτες να κερδίζουν το χρυσό». Οι γευσιγνώστες δοκίμασαν 14.119 κρασιά από όλο τον κόσμο βραβεύοντας με 3 χρυσά μετάλλια τα κρασιά της Γαίας Οινοποιητικής, ενώ τρία ακόμα οινοποιεία, το Κτήμα Αργυρού, ο Λυραράκης και το Κτήμα Γεροβασιλείου, επέστρεψαν με χρυσό στις αποσκευές τους. Ο Christelle Guibert, διευθυντής γευσιγνωσίας των βραβείων του Decanter, είπε: "Θεωρούμε τα ελληνικά κρασιά ένα κρυμμένο διαμάντι. Αυτό που είναι συναρπαστικό είναι ότι, όπως συμβαίνει και με άλλες ανερχόμενες οινοπεριοχές όπως η Κροατία και η Σλοβενία, τα μετάλλια τα κερδίζουν βασισμένα στις γεμάτες χαρακτήρα εγγενείς ποικιλίες σταφυλιών τους και όχι στα απλά καθημερινά Merlot και Pinot Grigio."

Τα τελευταία 25 χρόνια γίνονται σοβαρές προσπάθειες στο ελληνικό κρασί και τα αποτελέσματα στην ποιότητά του είναι εμφανή. Όμως οι τιμές του παρέμεναν μη ανταγωνιστικές μιας και η αγορά ήταν κατακερματισμένη (κάποιοι λένε ότι οι ελληνικές ετικέτες κρασιού ξεπερνούν τις 5000), τα μεγέθη μικρά και η διεθνής φήμη του ελληνικού κρασιού περιορισμένη. Τώρα με την οικονομική κρίση, ο εγχώριος καταναλωτής δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις τιμές που επιζητά το σύστημα παραγωγής και διανομής, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να δίνουν έμφαση στο εξωτερικό, βελτιώνοντας τη φήμη του ελληνικού κρασιού και αυξάνοντας έτσι το value for money για τον διεθνή οινόφιλο. «Η Ελλάδα σού δίνει έναν λόγο να σηκώσεις το ποτήρι», γράφει σε ο Guardian αναφερόμενος στα Decanter Awards. 

Ας πιούμε λοιπόν «στην υγεία» όλων όσων προσπαθούν κόντρα στις δυσκολίες να αναδείξουν τις δυνατότητες της οικονομίας μας. 

Read More

Το ελληνικό ελαιόλαδο αποζητά branding

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1370, 19/01/2012, στήλη Brand Forward 

Κανένας λαός στον κόσμο δεν έχει τη σχέση με το ελαιόλαδο που έχουν οι Έλληνες. Δώδεκα ελαιόδεντρα ανά κάτοικο, 350.000 ελληνικές οικογένειες που ζουν από το λάδι, σχεδόν διπλάσια κατά κεφαλή κατανάλωση από οποιονδήποτε άλλο μεσογειακό λαό. Η ελιά βρίσκεται στον τόπο μας για πάνω από εξήντα χιλιάδες χρόνια  και είναι συνώνυμη της ελληνικής ζωής και παράδοσης. Αμέτρητοι οι θρύλοι, οι παραδόσεις, οι θρησκευτικές τελετουργίες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανθοφορία, τη συγκομιδή και την παραγωγή του ελαιολάδου. Ο Έλληνας ξεκινά τη ζωή βαπτιζόμενος με το λάδι του άγιου μύρου. Και καθαγιάζεται με το ευχέλαιο.

Κι όμως, σύμφωνα με την  πρόσφατη μελέτη της McKinsey για την ελληνική οικονομία, το μερίδιο ελληνικών  εξαγωγών ελαιολάδου στις 15 πιο σημαντικές αγορές είναι μόλις 8%, με την Ιταλία και την Ισπανία να κατέχουν το 92%: «Η Ελλάδα είναι ο 3^ος μεγαλύτερος παραγωγός ελαιολάδου στον κόσμο και εξάγει το 60% της παραγωγής της χύδην στην Ιταλία. Με τον τρόπο αυτόν, όμως, χάνει υπεραξία που ανέρχεται σε €1 το κιλό, και που εκμεταλλεύεται η Ιταλία, εξάγοντας ξανά το ελαιόλαδο συσκευασμένο». Αυτή η κατάσταση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι μέχρι σήμερα η έμφαση έχει δοθεί στην εγχώρια αγορά, στην οποία οι πάμπολλοι παραγωγοί έχουν τη δυνατότητα να απευθύνονται εύκολα στον  Έλληνα, τον μεγαλύτερο καταναλωτή ελαιόλαδου στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το ήμισυ της συνολικής εγχώριας κατανάλωσης καλύπτεται από  το «χύμα» ελαιόλαδο, το οποίο πωλείται «χέρι με χέρι», χωρίς οργανωμένα δίκτυα και κανάλια διανομής, χωρίς ανάγκη τυποποίησης, χωρίς ελέγχους, χωρίς φόρους. Αυτή η κατάσταση ασκεί έντονες πιέσεις και αθέμιτο ανταγωνισμό στις βιομηχανίες τυποποίησης. Και στερεί πόρους από τα συστήματα που θα μπορούσαν να επενδύσουν στο marketing που θα διευκόλυνε τις εξαγωγές.

Όμως η οικονομική κρίση επιδρά καταλυτικά. Η εγχώρια κατανάλωση ελαιολάδου πέφτει (-6,1% την περίοδο 2009/0010 σύμφωνα με στοιχεία της ICAP) μειώνοντας το ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά και αυξάνοντας τις αδιάθετες ποσότητες. Επιχειρηματίες και στελέχη από άλλους χώρους που χάνουν το αντικείμενο τους διερευνούν με μεγαλύτερη προσοχή, μεταξύ άλλων, τις εξαγωγές ελαιολάδου. Το β’ εξάμηνο του 2011, μία στις τρεις επαφές δυνητικών πελατών μαζί μας αφορούσαν σε branding ελαιολάδου για εξαγωγή . Και διαβάζω ότι σε πρόσφατο τραπεζικό πλειστηριασμό δεν κατατέθηκε ούτε μια προσφορά για  βίλλα γνωστού μόδιστρου στη Μύκονο, κι ας πωλείτο πολύ κάτω της αξίας της, ενώ για κάποιους ελαιώνες στην Μεσσηνία κατατεθήκαν οκτώ.

Λέτε να αρχίζει κάτι να αλλάζει;

Read More

Μαύρο Χρυσάφι

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1387, 21/05/2012, στήλη Brand Forward  

Την ώρα που διάφοροι αμετροεπείς προσπαθούν να μας πείσουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει αρκετό πετρέλαιο για να μας βγάλει μονομιάς από τα οικονομικά μας χάλια, κάπου στα παράλια του Αμβρακικού κάποιοι Έλληνες καταφέρνουν να παράγουν μαύρο χρυσό. Μην μπερδεύεστε, δεν εννοώ πετρέλαιο. Αναφέρομαι στην εταιρεία Thesauri που καταφέρνει να παράγει μαύρο χαβιάρι της υψηλότερης δυνατής ποιότητας. Μαύρο χαβιάρι Ossetra, κάθε κιλό του οποίου πωλείται για χιλιάδες ευρώ στις διεθνείς αγορές. Περιζήτητο ακόμα και στην πατρίδα του χαβιαριού, τη Ρωσία.

Ίσως έχετε ακούσει ότι μόνο τρία είδη χαβιαριού είναι τόσο περιζήτητα και σπάνια, ώστε να καταφέρνουν να επιτύχουν τόσο υψηλές τιμές στις διεθνείς αγορές: To Beluga, το Ossetra και το Sevruga. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, ενημερώθηκα κατά τη διάρκεια της συνεργασίας για το branding,  ότι η Thesauri υπήρξε η πρώτη επιχείρηση στον κόσμο που κατάφερε να παραγάγει χαβιάρι Ossetra εκτρέφοντας σε συνθήκες ιχθυοκαλλιέργειας το μόνο ψάρι από το οποίο μπορούμε να το πάρουμε: τον Ρώσικο Οξύρυγχο ή επιστημονικά Acipenser gueldenstaedtii.  Κάθε ψάρι τρέφεται για αρκετά χρόνια, ξεπερνώντας σε μέγεθος το ένα μέτρο και σε βάρος τα 100 κιλά, για να μπορέσει να δώσει, μια μόνο φορά, το 10% του βάρους του σε χαβιάρι. Φανταστείτε το όραμα, την προσπάθεια και την υπομονή που έπρεπε να έχουν οι άνθρωποι της Thesauri,  επενδύοντας για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια στην έρευνα και τους πειραματισμούς. Σε μια κατηγορία στην οποία μέχρι τότε υπήρχε μηδενική εμπειρία και ελάχιστη επιστημονική γνώση.

Πέρα από θέληση, είχαν όμως και ένα άλλο στοιχείο να στηρίξουν το brand τους. Ο άνθρωπος που θεωρείται ο πατριάρχης του χαβιαριού, αυτός που κατάφερε να πάρει το χαβιάρι από ταπεινή τροφή των χωρικών της Κασπίας και να το κάνει διεθνές προϊόν ήταν Έλληνας. Ο εθνικός ευεργέτης Ιωάννης Βαρβάκης έφτιαξε την αμύθητη περιουσία του από το χαβιάρι. Δείτε την ταινία του Σμαραγδή όταν βγει στους κινηματογράφους, η ιστορία είναι συναρπαστική.

Δεν ξέρω αν αποτελεί πρόκληση εν μέσω οικονομικής κρίσης να αναφέρομαι σε ένα τόσο ακριβό προϊόν. Ξέρω όμως ότι είναι πρόκληση για όλους μας να βρούμε τρόπους να δημιουργήσουμε επιχειρηματική επιτυχία ακόμα και από κατηγορίες που δεν θα φανταζόμασταν ότι μπορούν να ευδοκιμήσουν στην Ελλάδα. Μην γελιέστε, η φύση της χώρας μας, η θέση της, η ιστορία κι οι παραδόσεις της, μάς παρέχουν υποστήριξη για να δημιουργήσουμε καταπληκτικά brands. Brands που ξεπερνούν τα στενά όρια της μιζέριας που εκφράζεται από το «αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα» 

Read More

Επιλέγω Ελληνικά; Ναι, υπό προϋποθέσεις.

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1365, 08/12/2011, στήλη Brand Forward   

Όσοι έχετε διαβάσει κάποια από τα παλιότερα σημειώματά μου θα έχετε αντιληφθεί την έμφαση που δίνω στην ανάπτυξη του ‘brand Greece’, και μέσω αυτής και των ελληνικών brands, και στην συνεισφορά που θα μπορούσαν να έχουν στην ανάταξη της εγχώριας οικονομικής κρίσης. Όπως επίσης, την επιμονή μου να τονίζω την ισχύ επιρροής που έχει ο καταναλωτής μέσω των καταναλωτικών αποφάσεών του. Κι όμως, μου είναι δύσκολο να παρακολουθήσω την συζήτηση που εντείνεται τον τελευταίο καιρό στην εσωτερική μας αγορά περί άκριτης υποστήριξης των ελληνικών προϊόντων και επιχειρήσεων.

Καταρχήν θα έπρεπε να ορίσουμε τι εννοούμε «ελληνικό». Αυτό που παράγεται στην Ελλάδα; Από αμιγώς ελληνικές πρώτες ύλες; Από  αμιγώς έλληνες εργαζόμενους; Από επιχείρηση ελληνικής ιδιοκτησίας; Που φορολογείται εδώ; Που πωλείται κάτω από ελληνικό brand; Μέσα σε ελληνικά υλικά συσκευασίας; Προφανώς μπορούν να προστεθούν και άλλα πολλά αντίστοιχα κριτήρια. Που προφανώς θα αποκλείουν όλο και περισσότερες επιχειρήσεις και προϊόντα από τον χαρακτηρισμό ως αμιγώς ελληνικά. Και μετά θα πρέπει ο καταναλωτής να προσπαθεί να ξεχωρίσει κριτήρια και να θέσει προτεραιότητες. Πράγμα δύσκολο.

Προσθέτω κι άλλες ερωτήσεις που θεωρώ εξίσου, αν όχι περισσότερο, κρίσιμες για την επιλογή προϊόντων ή επιχειρήσεων που βοηθούν τη χώρα να ξεπεράσει την κρίση: Η ποιότητα και η τιμή πώλησης είναι ανταγωνιστικές; Οι συνθήκες εργασίας που προσφέρει η επιχείρηση είναι καλές; Οι αποδοχές; Ανοίγει ορίζοντες; Προσφέρει εκπαίδευση; Συνεισφέρει στη βελτίωση ικανοτήτων και προσωπικοτήτων; Δίνει ευκαιρίες εξέλιξης σε Ελλάδα και εξωτερικό; Επενδύει στην καινοτομία; Είναι εντάξει στις υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος; Σέβεται τους νόμους; Το περιβάλλον; Τους συνεργάτες της; Στοχεύει στις εξαγωγές; Στην διατηρήσιμη ανάπτυξη; Κάνει επενδύσεις; Φέρνει επενδύσεις; Πιστεύει στον υγιή ανταγωνισμό; Ψάχνει τρόπους να βοηθά τις κοινωνίες στις οποίες συμμετέχει; Δίνει ικανοποίηση σε όσους έρχονται σε επαφή μαζί της; Αυξάνει τη φήμη της χώρας; Κι εδώ μπορούν να προστεθούν πάμπολλες ερωτήσεις. Οι απαντήσεις δεν θα οδηγήσουν αναγκαστικά στην επιλογή αμιγώς ελληνικών επιχειρήσεων ή προϊόντων.

Η ευθύνη μιας εταιρείας απέναντι στην κοινωνία στην οποία συμμετέχει είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε έναν, συχνά «διαπραγματεύσιμο», χαρακτηρισμό εντοπιότητας. Ας προσπαθούμε να επιλέγουμε αυτούς που νιώθουμε καλύτερους σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς. Έτσι ώστε να ωθούμε με την καταναλωτική μας συμπεριφορά όλο και περισσότερους να βελτιώνονται και να γίνονται ανταγωνιστικότεροι εντός κι εκτός συνόρων. Να διατηρήσουμε στην αγορά μας αυτούς που το αξίζουν, λιγότερο ή περισσότερο «έλληνες».  Είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε την οικονομία μας. 

Read More

Το brand το ελληνικό

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1355, 29/09/2011, στήλη Brand Forward

Τις τελευταίες εβδομάδες αναφέρθηκα σε έλληνες επιχειρηματίες που θεωρώ ότι μέσα από τη δουλειά τους καταφέρνουν να αναδείξουν ενδιαφέρουσες πτυχές  ελληνικότητας και να τις χρησιμοποιούν προς όφελος των brands τους.  Θα μπορούσα να αναφέρω αρκετές ακόμα αντίστοιχες περιπτώσεις και είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν και άλλες πολλές που τυχαίνει να μην γνωρίζω. Μακάρι τέτοια παραδείγματα να ενισχυθούν και να πολλαπλασιασθούν ώστε να διαμορφωθεί κάποια στιγμή μια πιο συμπαγής εικόνα του τι σημαίνει για ένα brand η ελληνική καταγωγή .

Στο σημερινό μου σημείωμα επιχειρώ μια σύνοψη εκείνων των χαρακτηριστικών που τα συγκεκριμένα brands χρησιμοποιούν επιτυχώς ώστε μέσα από την καταγωγή τους να ενισχύσουν την εικόνα και την εμπειρία που προσφέρουν.

Καταρχήν προβάλλουν τ ην Ελληνική τους καταγωγή με αυτοπεποίθηση -δεν είναι τυχαίο ότι  επιλέγουν να χρησιμοποιούν ελληνικό  όνομα. Κάποια brands γνωρίζουν ότι αυτή η καταγωγή κουβαλά ισχυρά στερεότυπα που είναι θετικά για την κατηγορία που δραστηριοποιούνται. Και κάποια άλλα ανατρέπουν τα υπάρχοντα στερεότυπα, είτε χρησιμοποιώντας το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, είτε ανακαλύπτοντας νέες εκφάνσεις ελληνικότητας που μπορούν να εμπλουτίσουν την εμπειρία που προσφέρουν στους πελάτες τους. Όπως οι αναφορές στην Ελλάδα ως τμήμα της ανατολικής Μεσογείου, τόπου με μοναδική ιστορία και πολυπολιτισμικές επιρροές. Ή οι αναφορές σε υφιστάμενες ιδιότητες, ικανότητες ή χαρακτηριστικά που μέχρι σήμερα δεν συσχετίζονταν άμεσα με την Ελλάδα και που μπορούν να τους προσδώσουν έναν ιδιότυπο εξωτισμό.

Στην ταυτότητα τους η έννοια του Ανθρώπινου Μέτρου είναι εμφανής.  Δεν χρησιμοποιούν υπερβολές. Δεν κρύβουν το πεπερασμένο μέγεθός τους, αντίθετα το προβάλλουν ως πλεονέκτημα. Επιλέγουν να βάλουν στο επίκεντρο τον άνθρωπο-δημιουργό.  Το design είναι απλό. Λιτό, καθαρό, μετρημένο. Όχι αυτό το απλοϊκό που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό και τείνει να κάνει πολλά προϊόντα να μοιάζουν με private labels. Αλλά αυτό που καταφέρνει μέσα από την απλότητά του να έχει βάθος, να δείχνει την γνώση και την παράδοση. Αυτό που με το πέρασμα του χρόνου έχει αποβάλει φλυαρίες και άχρηστα στοιχεία

Αυτά τα brands κατανοούν ότι η επιλογή των συστατικών των προϊόντων τους μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την ταυτότητά τους. Έτσι, εμμένουν στη χρήση ελληνικών συστατικών. Κάποιων που είναι ήδη γνωστά  διεθνώς ή άλλων που έχουν τις δυνατότητες να γίνουν στο μέλλον και να αποτελέσουν κεντρικά στοιχεία του branding τους.

Η περίοδος που διανύουμε αποζητά να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Η χρήση της ελληνικής καταγωγής ως συνθετικού ισχυρών brands δεν μπορεί παρά να αποτελέσει ένα πεδίο ενδιαφέρουσας μελέτης και αναζητήσεων. 

Read More

Μια αυθεντικά ελληνική ταυτότητα

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1353, 15/09/2011, στήλη Brand Forward

Στο παρελθόν έχω αναφερθεί επανειλημμένα στην έννοια του «Ανθρώπινου Μέτρου» ως, κατά τη γνώμη μου, θεμιτού και εφικτού πυρήνα για το brand Greece. Σε αυτό το πλαίσιο, στη λίστα αυτών που πρεσβεύουν μια θετική  ελληνικότητα, δεν θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω την επιχείρηση του κ. Γιάννη Μπουτάρη και των παιδιών του. Μια επιχείρηση, την «Κυρ-Γιάννη», που θεωρώ  αυθεντικά και περήφανα ελληνική.

Αυθεντικά ελληνική , γιατί επιλέγει να δώσει την έμφαση σε μια εγχώρια ποικιλία, το Ξινόμαυρο. Γιατί μέσα από το μέγεθος της, των αμπελιών της, των κρασιών της, αναγνωρίζει ότι το ελληνικό θα όφειλε να έχει μέτρο, να έχει μέγεθος που να ταιριάζει στον άνθρωπο, που να νιώθει ο άνθρωπος ότι μπορεί να το διαχειριστεί, να το εξερευνήσει, να το διαμορφώσει, να το απολαύσει. Γιατί η εταιρική της ταυτότητα , τα ονόματα και οι ετικέτες των κρασιών της, ξεπερνούν τα στερεότυπα, δεν προσπαθούν να μιμηθούν κάποιο μεγαλόπρεπο γαλλικό château, κάποια παλιά ιταλική οινοπαραγωγό οικογένεια,  δεν προσπαθούν να ακολουθήσουν την τάση των κρασιών του νέου κόσμου, αλλά διατηρούν την απλότητα, την ηρεμία και την αλήθεια των δημιουργών τους και των τόπων από τους οποίους προέρχονται. Γιατί οι άνθρωποί της , χρόνια τώρα, συμμετέχουν στην προσπάθεια για την ανάδειξη του ελληνικού αμπελώνα και διαμορφώνουν δρόμους για το μέλλον του.

Περήφανα ελληνική, γιατί κάνει όλα τα παραπάνω χωρίς να το διατυμπανίζει, χωρίς να φωνάζει για την ελληνική της καταγωγή, χωρίς να υπερβάλλει με δήθεν πατριωτισμό και προγονολατρεία, με τη  σιγουριά κάποιου που έχει επαρκή παράδοση, εμπειρία και  ιστορία ώστε να μπορεί να εξελίσσεται και να διαμορφώνει ένα ακόμα  πιο ενδιαφέρον μέλλον. Δηλαδή αυτό που θα θέλαμε να μπορούσε να κάνει και η Ελλάδα, να κατάφερνε επιτέλους να κατακτήσει την αυτογνωσία, να κατασταλάξει σε μια ταυτότητα, ώστε να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση για να χαράξει το κοσμοπολίτικο μέλλον της, συνεπές και ταυτόχρονα καινοτόμο και δημιουργικό. Όπως άλλωστε λένε στο Κτήμα Κυρ-Γιάννη «η καινοτομία δημιουργεί παράδοση». Και συμπληρώνω εγώ, «και η παράδοση μπορεί να δημιουργεί καινοτομία».

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ανοίξετε μια φιάλη από το Γιαννακοχώρι, τη Ράμνιστα,  τη Σαμαρόπετρα, ή τις, αγαπημένες μου, Ακακίες, σκεφτείτε γιατί αυτά τα κρασιά, αυτό το brand, δεν θα μπορούσαν να είναι από κάποιον άλλο τόπο του πλανήτη. Και ποια είναι αυτά τα στοιχεία τους που θα μπορούσε κάποιος να αποστάξει και να  εισάγει και σε άλλα brands, και σε άλλες κατηγορίες, ώστε να διαμορφώσει και να εκμεταλλευτεί μια σύγχρονα ελληνική, κοσμοπολίτικη ταυτότητα. 

Read More

Hermaphrodite

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1352, 08/09/2011, στήλη Brand Forward

Η λίστα ανθρώπων και brands που περιστρέφονται γύρω από την έννοια της ελληνικότητας θα ήταν λειψή χωρίς την αναφορά στους Greece Is For Lovers.

Αυτούς τους εξαιρετικούς νέους designers που έβαλαν τα γυαλιά στον Ερμή του Πραξιτέλη και στην Αφροδίτη της Μήλου και τους έκαναν κεριά. Που μας κάλεσαν να χτίσουμε τον προσωπικό μας μύθο χρησιμοποιώντας αλτήρες σε σχήμα κίονα. Και που φαντάστηκαν τη μάχη Greece Vs China μέσα από ένα σερβίτσιο. Δείτε το www.greeceisforlovers.com για να καταλάβετε τι εννοώ.

Οι Greece Is For Lovers είναι κάποιοι από τους συμπατριώτες μας που επιλέγουν να αντιμετωπίσουν με χιούμορ, και άρα αυτοπεποίθηση, τα γνωστά στερεότυπα που κυκλοφορούν για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Πότε σχολιάζοντάς τα, πότε παίζοντας μαζί τους και πότε στηλιτεύοντάς τα. Για να δημιουργήσουν αντικείμενα που, αν μη τι άλλο, μας κάνουν να χαμογελάμε, προτού μας προτρέψουν να αναλογιστούμε την ισχύ που έχουν αυτά τα στερεότυπα  για τη δημιουργία παγκόσμιων concepts.


Τι κι αν ξεκίνησαν μόλις το 2005; Τα concepts τους έχουν βρεθεί σε πολλές εκθέσεις εντός και, κυρίως,  εκτός των ελληνικών συνόρων. Έχουν προβληθεί σε κάποια από τα μεγαλύτερα διεθνή έντυπα και websites, μεταξύ τους οι New York Times και οι Financial Times. Και δεν πωλούνται μόνο στην Ελλάδα, στο κατάστημά τους κάτω από το βράχο της Ακρόπολης, αλλά ακόμα περισσότερο, στο εξωτερικό – από το νεοϋορκέζικο Μοss , μέχρι το Selfridges και κάποια καταστήματα του Paul Smith. Άλλωστε, όπως έλεγαν πέρυσι σε κάποια ελληνική εφημερίδα, η διεθνής σταδιοδρομία πρέπει να είναι εξαρχής στόχος, γιατί η ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή: «Για εμάς δεν υπάρχουν σύνορα αν ξέρεις να διεκδικείς και να προωθείς το προϊόν σου».

Προσωπική μου πίστη είναι ότι όσο πιο γρήγορα περισσότεροι Έλληνες καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας σαν τους  Greece Is For Lovers,  με αντίστοιχο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ανοιχτό μυαλό,  όσο περισσότερο ξαναανακαλύπτουμε τη δύναμη των στερεοτύπων που μας περιβάλλουν και αποφασίζουμε πότε να τα ανατρέπουμε ξκαι πότε να τα αξιοποιούμε δημιουργικά, όσο συνειδητοποιούμε ότι το ενδιαφέρον είναι εκεί έξω και όχι εδώ μέσα, τόσο ταχύτερα  θα δούμε την επόμενη μέρα. Όχι μόνο σε σχέση με την οικονομική  κρίση αλλά και με αυτό που κάποιοι προσπαθούν να περιγράψουν ως «σύγχρονη ελληνικότητα».

Τελικά, μέσα από το χιούμορ και το σαρκασμό, οι Greece Is For Lovers μας δείχνουν ότι πρέπει επιτέλους να πάρουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Κι ας μην είναι βέβαιο ότι στόχευαν εξαρχής τόσο μακριά…

Read More

Made in Athens

D&G Jewels, John Galliano, Giorgio Armani, Juicy Couture, Katerina Psoma, La Tonkinoise A  Paris… Επτά brands κοσμημάτων που εμφανίζονται στο website της Ιταλικής Vogue ως εκπρόσωποι των νέων διεθνών τάσεων  στη συγκεκριμένη αγορά.

Μια Ελληνίδα λοιπόν, η Κατερίνα Ψωμά, έχει καταφέρει να συγκαταλέγεται στα πιο ενδιαφέροντα ονόματα της παγκόσμιας αγοράς κοσμημάτων. Τα κοσμήματά της κοσμούν τις πιο σημαντικές βιτρίνες avant-garde καταστημάτων, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και της Νέας Υόρκης, του Ντουμπάι ή του Τόκυο, στο οποίο μάλιστα σημειώνουν μεγάλη επιτυχία και συνεχή επέκταση. Και εμφανίζονται συχνά πυκνά στα πιο εκλεκτικά e-shops, όπως το Luisa Via Roma, το Yoox ή το Styliner. Το brand Katerina Psoma αυξάνει συνεχώς τη διεθνή του αναγνωρισιμότητα  με συνεχείς αναφορές από τα μεγαλύτερα διεθνή περιοδικά του χώρου της μόδας. Μόνο μέσα στο καλοκαίρι που μας πέρασε, οι αναφορές στην Κατερίνα ξεκίνησαν από το βρετανικό Marie Claire μέχρι το ιταλικό Grazia και έφτασαν μέχρι την καναδική Vogue.

Την Κατερίνα τη γνωρίζω αρκετά χρόνια. Αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση σε αυτήν  ήταν η ευκολία με την οποία αντιμετώπιζε ως αγορά της, όχι την Ελλάδα, αλλά το σύνολο του πλανήτη. Ως αυθεντικός πολίτης του κόσμου, είχε πάντα τη φιλοδοξία να χρησιμοποιεί το μοναδικό της ταλέντο για να σχεδιάζει για το παγκόσμιο κοινό, χωρίς να περιορίζεται από τα σύνορα και τις τάσεις της ελληνικής αγοράς. Και γρήγορα κατάφερε να εμφανίζεται σε γεγονότα και εκθέσεις στα οποίες έμπαιναν μόνο οι εκλεκτοί της παγκόσμιας αγοράς, σαν την Premiere Classe και την  Tranoi στο Παρίσι ή το London Fashion Week.

Θα αναρωτιέστε τι έχουν να κάνουν όλα αυτά με την σύγχρονη ελληνικότητα. Κι όμως. Η Κατερίνα είναι μια ελληνίδα που καταλαβαίνει και χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τον ιδιαίτερο, «εξωτικό»,  χαρακτήρα που μπορεί να δώσει η χώρα μας, παρά την περιορισμένη έως ανύπαρκτη παράδοση της,  σε ένα δημιουργό μόδας. Τα κοσμήματα Katerina Psoma δεν βασίζονται στις αναγνωρίσιμες, αλλά πολυφορεμένες και στερεοτυπικές, ελληνικές αναφορές. Ούτως ή άλλως ιδιαίτερα,  υποστηρίζονται από την καταγωγή της δημιουργού της, ώστε  να αντιμετωπίζονται από τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες έχουν κουραστεί από την επέλαση του μαζικού branding, ως ακόμα πιο σπάνια και μοναδικά.

Είμαι βέβαιος ότι πολλές ακόμα κατηγορίες της ελληνικής οικονομίας μπορούν να απολαύσουν αντίστοιχη αξία από την, για πολύ κόσμο, «εξωτική» Ελληνική τους καταγωγή. Δεν μένει παρά να βρεθούν πολλοί επιχειρηματίες και δημιουργοί με την σχετική συνείδηση και την εξωστρέφεια της Κατερίνας. 

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1354, 22/09/2011, στήλη Brand Forward

Read More

Απόσταγμα Ελλάδας

Μέσα στην οικονομική κρίση και την ομοβροντία των φόρων η ελληνική αγορά αλκοολούχων ποτών έχει πάρει την κάτω βόλτα. Όλη; Όχι! Μια ελληνική επιχείρηση καταφέρνει και αντιστέκεται. 
Η εταιρεία Concepts καταφέρνει να αναπτύσσεται ταχύτατα εντός και εκτός συνόρων χάρη στο δικό της μαγικό φίλτρο: ένα εξαιρετικό προϊόν που φέρει το brandname Skinos.  


O κ. Δημήτρης Σταϊνχάουερ, δεν αρκέστηκε στην έως τότε επιτυχημένη αντιπροσώπευση και διακίνηση στην Ελλάδα γνωστών brands αλκοολούχων ποτών. Αποφάσισε να συνδυάσει γνώση και εμπειρία με τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η ελληνική καταγωγή για να δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Η μαστίχα, το πολύτιμο αυτό συστατικό της Χιώτικης γης ήταν μια καλή αρχή για τις σκέψεις του. Η αγορά του λικέρ μαστίχας ήταν τότε πολύ μικρή αλλά οι προβλέψεις του για την πορεία της αισιόδοξες.  

Φρόντισε ώστε η ποιότητα του προϊόντος να είναι άριστη. Έτσι, από τους δύο τρόπους παραγωγής του συγκεκριμένου λικέρ, διάλεξε τον πιο επίπονο και χρονοβόρο, που  περιλαμβάνει την εκχύλιση του κρύσταλλου της μαστίχας σε οινόπνευμα και στη συνέχεια την απόσταξη του προϊόντος. Αντί της απλής ανάμειξης αιθέριων ελαίων μαστίχας και οινοπνεύματος που θα έδινε ένα προϊόν χαμηλότερης ποιότητας, λιγότερο φινετσάτο και κάπως «αδέξιο» και «τραχύ».

Το branding υπήρξε αντάξιο του περιεχομένου. Αντί της εμμονής σε στοιχεία ελληνικού φολκλόρ, επιλέχτηκε η κατεύθυνση του συνδυασμού του σύγχρονου με το παραδοσιακό ώστε να επιτευχθεί  πραγματική αυθεντικότητα. Και αντί της χρήσης μιας κοντόφθαλμης, στενά εννοούμενης, ελληνικότητας, επελέγη μια πιο πλούσια προσέγγιση: Η αναφορά στην ανατολική Μεσόγειο ως τόπου με μοναδική ιστορία και πολυπολιτισμικές επιρροές που, τελικά,  αφορούν και στον τρόπο που διαμορφώνεται και εξελίσσεται η σύγχρονη ελληνικότητα. To όνομα επιλέχθηκε να είναι αρχετυπικό: το Skinos παραπέμπει στο μαστιχόδεντρο, την πηγή παραγωγής του πολύτιμου συστατικού που φυτρώνει αποκλειστικά σε αυτόν τον τόπο του πλανήτη. Και η βαριά φιάλη, ειδικά σχεδιασμένη για το brand, από ακριβό Ιταλικό γυαλί, σύγχρονη και συνάμα παραδοσιακή, αναδεικνύει τoν μοναδικό και πολύτιμο χαρακτήρα του Skinos.  

Η έξυπνη προώθηση του προϊόντος έκανε σύντομα το Skinos  Νο1 λικέρ μαστίχας στην ελληνική αγορά με μερίδια αγοράς στην ευρύτερη κατηγορία των λικέρ που θα ζήλευαν πολλοί πολυεθνικοί παίκτες. Η έμφαση στις αγορές του εξωτερικού οδήγησε σε πάμπολλες αναφορές και αφιερώματα στον διεθνή Τύπο και πωλήσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.  Μάλιστα πρόσφατα στην αγορά των Η.Π.Α. βραβεύτηκε με το Χρυσό Μετάλλιο στο σημαντικό San Francisco Competition.   

Και από ό,τι γνωρίζω η εταιρεία είναι έτοιμη να μας προσφέρει νέες καινοτόμες ιδέες «Ελληνικής Μεσογειακότητας»...

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1351, 01/09/2011, στήλη Brand Forward

Read More

Αυτονόητα Ελληνικό

Στα τελευταία μου σημειώματα αναφέρομαι σε παραδείγματα επιχειρήσεων που με τις προσπάθειες και την επιτυχία τους δίνουν τον τόνο και συνεισφέρουν στην εξέλιξη μιας νέας εικόνας για τη χώρα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην αναφερθώ στο κ. Γιώργο Κορρέ και το ομώνυμο brand καλλυντικών που δημιούργησε.

Ένα brand που ξεκίνησε μόλις το 1996 αλλά πολύ σύντομα κατάφερε να έχει καταστήματα και αναγνωρισιμότητα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Θυμάμαι, λίγο μετά το 2000, φίλους και συναδέλφους από το εξωτερικό να φορτώνονται προϊόντα Korres κάθε φορά που αναχωρούσαν από την Ελλάδα. Και το τότε κυρίαρχο  Wallpaper να αναφέρεται συχνά πυκνά στα ιδιαίτερα καλλυντικά από την Ελλάδα. Έκτοτε η ανάπτυξη συνεχίστηκε με αποτέλεσμα σήμερα η εταιρεία να απολαμβάνει οικονομικών αποτελεσμάτων που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της μικρής προσωπικής εταιρείας, να απασχολεί 300 ανθρώπους και το 1/3 των πωλήσεων της να προέρχεται από το εξωτερικό.

Παρακολουθώντας τις προσπάθειες του από παλιά, θεωρώ τον κ.Κορρέ ένα από τους πιο αυθεντικούς σύγχρονους έλληνες branders. Εξαρχής ήταν εμφανές το ενδιαφέρον του να δημιουργήσει όχι απλά μια σειρά από ποιοτικά καινοτόμα προϊόντα, αλλά κυρίως ένα πειστικό ελληνικό brand. Να χρησιμοποιήσει την δική του εύγλωττη εκδοχή ελληνικότητας ώστε να καταφέρει να γοητέψει έλληνες και ξένους. Στοχεύοντας να χρησιμοποιήσει την αποδοχή εκτός των συνόρων για να αυξήσει την επιτυχία εντός αυτών και αντίστροφα.

Η ελληνικότητα του brand δεν είναι εμφανής μόνο στην επωνυμία ‘Korres Athens’ άλλα σε κάθε του στοιχείο: Ο Γ.Κορρές εκμεταλλεύεται τους  καρπούς της ελληνικής φύσης για τη δημιουργία πρωτότυπων καλλυντικών προϊόντων. Επιλέγει προσεκτικά τα συστατικά όχι μόνο με κριτήριο την αποτελεσματικότητα αλλά και την έντονα ελληνική τους καταγωγή. Γιατί κατανοεί ότι τα χαρακτηριστικά εγχώρια συστατικά,  όπως για παράδειγμα η μαστίχα, ο κρόκος και το γιαούρτι, έχουν εγγενή δύναμη branding. Επιμένει στο εξαιρετικό design του Γιάννη Κουρούδη που μεταφέρει μια σύγχρονη πλευρά της ελληνικής απλότητας στην οπτική ταυτότητα του brand και ακολούθως στις συκευασίες του και τα κάθε είδους προωθητικά υλικά. Προτιμά τους ταλαντούχους έλληνες για την στελέχωση της εταιρείας του. Ξεκινά τη διαφήμισή του από το εξωτερικό, σε ξένα μέσα, υποστηρίζοντας την ελληνική καταγωγή του brand ως κάτι φυσιολογικό, χωρίς να χρησιμοποιεί τα στοιχεία παρελθοντικού φολκλόρ, χωρίς την αγωνία να βασιστεί στα κυρίαρχα στερεότυπα που θα αφαιρούσαν την πειστικότητα, την επιστημονικότητα, το σύγχρονο και διαφοροποιό στίγμα.

Άλλωστε όπως χαρακτηριστικά έλεγε παλιότερα σε συνέντευξή του σε αυτό το περιοδικό «η ελληνικότητα είναι για μας αυτονόητη δήλωση ύπαρξης». 


Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1350, 25/08/2011, στήλη Brand Forward

Read More

«Διεθνώς Γνωστή και Επιβεβλημένη Φίρμα»

Αυτό έγραφε η πινακίδα στο κατάστημα κατεψυγμένων τροφίμων της ΑΦΟΙ Π.ΚΑΛΛΙΜΑΝΗ στο Αίγιο τη δεκαετία του ’60, ώστε να αναδείξει το εύρος των διεθνών συνεργασιών με τους μεγάλους εμπορικούς οίκους της εποχής. Που να φανταζόταν κανείς ότι 50 χρόνια μετά, η εταιρεία θα είχε χτίσει το δικό της ισχυρό brand στο χώρο των κατεψυγμένων αλιευμάτων που θα ανταγωνιζόταν επάξια στην διεθνή αγορά.

Σήμερα η εταιρεία παραμένει αμιγώς ελληνική, απασχολεί 300 ανθρώπους, έχει το δικό της πρότυπο  εργοστάσιο και επιτυγχάνει τζίρους που θα ζήλευαν αρκετές από τις πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.  Εν μέσω κρίσης, καταφέρνει και δείχνει σημαντική ανάπτυξη ως αποτέλεσμα της πορείας των προϊόντων της εντός και εκτός συνόρων. Και το κυριότερο, προσφέρει βιομηχανική παραγωγή και εξαγωγική δραστηριότητα σε μια περίοδο που η Ελληνική οικονομία τις έχει τεράστια ανάγκη.

Η επιτυχία δεν ήρθε τυχαία. Το όραμα,  η μέθοδος, το ήθος,  η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού και η καινοτομία είναι βασικά της συστατικά. Όλα τα παραπάνω σε ποσότητες ασυνήθιστες για ελληνική επιχείρηση που ανδρώθηκε στις τελευταίες «παράξενες» δεκαετίες. Όπως και η πίστη στο branding και στην επικοινωνία, σε μια κατηγορία που προ Καλλιμάνη κανείς άλλος δεν επένδυε σε αυτά.  

Αλλά τίποτα δεν θα γινόταν χωρίς την Ελληνική καταγωγή του brand. Γιατί, αλήθεια, μπορεί κανείς να σκεφτεί πολλούς λαούς με την παράδοση και την οικειότητα των Ελλήνων με τα θαλασσινά; Στην αλιεία τους, στο διάλεγμα, στην επεξεργασία και τους τρόπους συντήρησης, και βέβαια στην μετατροπή τους σε λαχταριστά μαγειρεμένα γεύματα και την μετέπειτα απόλαυσή τους. Ή δελεαστικότερες σχετικές εικόνες και εμπειρίες από κάποιες αυθεντικά ελληνικές; Σαν τη μυρωδιά της θαλασσινής αύρας,  το καΐκι και τον ψαρά που ξεμπλέκει τα δίχτυα, τον πιτσιρικά που ψαρεύει στην αποβάθρα. Ή την νησιώτικη κουζίνα που μοσχοβολά, το ουζάκι δίπλα στο κύμα,  το σαγανάκι στο πήλινο ή το μαγείρεμα στο παλιό μαντεμένιο τηγάνι.

Όταν στην αγορά κυριαρχούσαν υποπροϊόντα θαλασσινών, ο Καλλιμάνης έβγαζε αυθεντικά  παναρισμένα φιλέτα ψαριού  και ολόκληρα καλαμαράκια σαν αυτά που έχουμε μάθει να αγαπάμε από παιδιά. Και όταν άλλοι πειραματίζονταν με κοσμοπολίτικες συνταγές ο Καλλιμάνης έκανε gourmet τα αυθεντικά ελληνικά «Πιάτα Ημέρας».

Όταν πολλά στην χώρα γίνονταν πρόχειρα και γρήγορα, στις εγκαταστάσεις στο Αίγιο κυριαρχούσε η μέθοδος, η επιμονή και η υπομονή. Έτσι ώστε σήμερα η επιχείρηση να μπορεί να υπερηφανεύεται ότι συνεισφέρει το δικό της μικρό μερτικό στην διαμόρφωση μιας σύγχρονης  ελληνικής επιχειρηματικής ταυτότητας.  

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1348, 18/07/2011, στήλη Brand Forward

Read More

Touch the Sun

Όταν στο προηγούμενο σημείωμα έγραφα για ελληνικά brands που δίνουν τον τόνο, είχα ήδη στο νου μου το METAXA. Τα ποτά αποτελούν κάποιους από τους πιο αποτελεσματικούς πρεσβευτές χωρών, και στην Ελλάδα έχουμε το ΜΕΤΑΧΑ, τo ελληνικό brand που ταξιδεύει τον Ελληνικό ήλιο στα πέρατα του κόσμου.

Είχα περάσει ένα φεγγάρι από το διεθνές brand management του ΜΕΤΑΧΑ και ακόμα θυμάμαι την έκπληξη και το θαυμασμό που μου είχε δημιουργήσει ο σεβασμός που του έτρεφαν οι ξένοι. Δεν ήταν μόνο οι αριθμοί που έφερναν το brand σε μεγάλες αγορές  ανάμεσα στα top-5 brown spirits, ήταν και η εξαιρετική του εικόνα.  Μπορεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε ο κάθε λαός το ΜΕΤΑΧΑ να διέφερε, αλλά σε όλους είχε μια κοινή επίδραση. Τους έφερνε στο νου την αίσθηση και την εμπειρία μιας ωραίας  Ελλάδας. Για τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς το METAXA ήταν ο τηλεμεταφορέας στην Ελλάδα της γαλήνης, της ελευθερίας και της ξεγνοιασιάς, του ήλιου και της θάλασσας, του αρχαίου πολιτισμού, ίσως και του φολκλόρ των 70’s του οποίου η λάμψη διαρκεί ακόμα. Για κάποιους άλλους λαούς, κυρίως της ανατολικής Ευρώπης, ήταν το συναίσθημα αισιοδοξίας, ζωντάνιας και χαράς που μπορεί να δώσει ο ελληνικός ήλιος, του στυλ που μπορεί να φέρει μια χώρα της Μεσογείου, της απέραντης θετικής ενέργειας που δημιουργεί η αύρα και η πολυπολιτισμικότητα των καλοκαιρινών μας νησιών. 

Θυμάμαι τους Γερμανούς brand managers να εμφανίζουν στην επικοινωνία του brand φωτογραφίες ερωτευμένων ζευγαριών στην Σαντορίνη να πίνουν το METAXA τους με τη θέα του ηλιοβασιλέματος. Και παράλληλα θυμάμαι τους Σλοβάκους ομόλογούς τους να μιλάνε με ενθουσιασμό για τα «Feel the Sunshine» rave parties όπου χιλιάδες νέοι χόρευαν σε ήχους electro house κρατώντας ένα ηλιοτρόπιο στο ένα χέρι και ένα ΜΕΤΑΧΑ στο άλλο.

Μαθαίνω με ικανοποίηση ότι έκτοτε το brand συνεχίζει και αναπτύσσεται, γεωγραφικά και ποσοτικά.  Και δεν είναι τυχαίο. Είναι ένα brand με ιστορία 130 ετών, με συνταγή που όμοια του δεν υπάρχει στον κόσμο, με καινοτόμο marketing ήδη από τη δεκαετία του 1970. Και κυρίως, ένα brand που όχι μόνο δεν κρύβει, αλλά ξέρει να εκμεταλλεύεται την καταγωγή του, ενισχύοντας  με μοναδικά ελληνικά συστατικά την συνταγή του και με πλούσιες εικόνες και συναισθήματα την εμπειρία που προσφέρει.

Φέτος το καλοκαίρι, όταν σας έρθει η όρεξη  για ένα gin tonic αλλάξτε το με το Suntonic, το METAXA cocktail που θα σας ταξιδέψει σε μια Ελλάδα για την οποία είμαστε χαρούμενοι.

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1347, 11/07/2011, στήλη Brand Forward

Read More

Υπερήφανοι Πρεσβευτές

Σε προηγούμενο σημείωμά μου αναφέρθηκα στη δυσκολία αποσαφήνισης ενός σύγχρονου ελληνικού brand και στην ανάγκη να συμμετέχει η κοινωνία σε μια τέτοια διαδικασία. Θα ήταν χρήσιμο η συζήτηση να ξεκινήσει σε κάθε επίπεδο και όχι απλά σε επίπεδο κυβέρνησης και κράτους.

Η οικονομική κρίση προλειαίνει το έδαφος και δημιουργεί τις συνθήκες μιας τέτοιας συζήτησης μέσα στην κοινωνία. Όλο και περισσότεροι Έλληνες αναρωτούνται και συζητούν για το τι έφταιξε. Και πολλοί από αυτούς αντιστέκονται στην ευκολία της διαμαρτυρίας και ψάχνουν για λύσεις. Για να τις διαμορφώσουν υποχρεώνονται να ερευνήσουν παρελθόν, παρόν και μέλλον, να αναζητήσουν τα στοιχεία που κάνουν την Ελλάδα και τους Έλληνες ξεχωριστούς. Τα χειροπιαστά στοιχεία ιστορίας, γεωγραφίας και πλουτοπαραγωγικών πόρων,  αλλά και εκείνα που έχουν να κάνουν με αξίες και πιστεύω,   προσωπικότητα και  συμπεριφορές, χαρακτηριστικά γνωρίσματα και  δεξιότητες, αντιλήψεις και εμμονές.  

Ανάμεσα σε αυτούς που αναζητούν τις λύσεις εκτός κρατικού μηχανισμού και πολιτικών φορέων, είναι κάποιοι που το κάνουν στα ακαδημαϊκά πλαίσια,  άλλοι μέσα σε think tanks, ΜΚΟ  και «ομίλους προβληματισμού», και άλλοι σε εταιρείες παντός είδους συμβούλων. Αλλά υπάρχουν και κάποιοι που το κάνουν για τον πολύ  απλό λόγο της, στη χώρα μας  επιχειρηματικής επιβίωσης και επιτυχίας. Είναι επιχειρηματίες και marketers που αναγνωρίζουν την αξία και την η ισχύ που μπορεί να προσθέσει στα brands τους ο τόπος καταγωγής, η εθνική ταυτότητα. Και παράλληλα νιώθουν περήφανοι όταν γίνονται μέσω των brands τους πρεσβευτές της σύγχρονης ελληνικότητας.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε τα παραδείγματα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, των οποίων τα nation brands μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στα brands των εγχώριων επιχειρήσεων. Ή την ανταλλαγή αξιών και οφέλους μεταξύ π.χ. Ιταλίας και Ferrari ή Prada, Σουηδίας και ΙΚΕΑ, Η.Π.Α και Disney ή Νike, Γαλλίας και Chanel , Ν.Κορέας και Samsung, Τσεχίας και Skoda… Ή να θυμηθούμε τον τρόπο που αλληλεπιδρούν εθνικά brands με τους «εθνικούς» αερομεταφορείς, με κορυφαίο παράδειγμα την Singapore Airlines  και πιο πρόσφατο την Turkish Airlines.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε τόσο τρανταχτά παραδείγματα αλλά υπάρχουν αρκετά για να αρχίσουν να δίνουν τον τόνο. Τις επόμενες εβδομάδες θα αναφερθώ σε κάποιους ανθρώπους, επιχειρήσεις ή brands που, έστω στο ελάχιστο, συνεισφέρουν με τις προσπάθειες και την επιτυχία τους στην εξέλιξη της νέας εικόνας της χώρας εντός και εκτός συνόρων.  

Του Γιώργου Αναστασιάδη, αναδημοσιεύθηκε από το Μarketing Week, τεύχος 1346, 04/07/2011, στήλη Brand Forward

Read More